Ο Μηχανοκίνητος Αετός (Trike), συνδυάζει σήμερα τα χαρακτηριστικά του Υπερελαφρού μέσου με το χαμηλότερο κόστος απόκτησης αλλά και την απόλυτη ελευθερία που δίνει στον χειριστή η πτήση του.   Οι χειριστές των Trike  δεν είναι κασκαντέρ όπως πολλοί νομίζουν. Οι έλεγχοι και η σωστή συντήρηση που γίνονται καθημερινά - εβδομαδιαία - μηνιαία από τον χειριστή καθιστούν την πτήση του Trike ίσως από τις ποιο ασφαλείς δραστηριότητες στον κόσμο. Οι χειριστές Μηχανοκίνητου Αετού που επιθυμούν να αποκτήσουν άδεια χειριστού να απευθύνονται στην Αερολέσχη Αγρινίου στον Πρόεδρο Κο Γρίβα Κων/νο στο τηλ 6976333638, καθώς προς το παρόν είναι η μοναδική Αερολέσχη που διαθέτει σχολή για Μηχανοκίνητο Αετό (Trike). Το κόστος απόκτησης ενός Trike   μεταχειρισμένου ξεκινά περίπου από τα 5.000,00 €. Ενα Trike όμως σε καλή κατάσταση έχει γύρω στα 10.000,00 € , και αν παμε σε καινούργιο απο 17.000,00 € εως 35.000,00 € ανάλογα με την εταιρία και την κατασκεύη.

Γίνονται πτήσεις εθισμού στα μέλη μας γιαυτό σπεύσατε να κλείσετε ένα ραντεβού και αφού υπογράψετε την υπεύθυνη δήλωση αποποίησης ευθύνης μετά απολαύστε την μαγεία της πτήσης. Μία εμπειρία που θα σας μείνει αξέχαστη σε όλη σας την ζωή. Εκτός αν και εσείς γίνεται κάποτε χειριστής ενός μηχανοκίνητου αετού. Πληροφορίες κ. Λαζάκης Τάσος τηλ. 6972853631

Kάντε εκπαίδευση προτού προσπαθήσετε να πετάξετε ένα trike.

Αυτές οι μηχανές είναι ασφαλείς, εύκολο να πετάξουν, και πάρα πολύ διασκεδαστικές , παρόλα αυτά , οι νέοι πιλότοι τραυματίζονται, ή ακόμα και σκοτώνονται στην προσπάθεια να πετάξουν ένα trike χωρίς να εκπαιδευτούν για να καταλάβουν τον έλεγχο, και πώς να τους χρησιμοποιήσουν κατάλληλα.

Δεν πειράζει αν έχετε πετάξει άλλα αεροσκάφη, ή εάν ήσαστε πεπειραμένοι πιλότοι πολιτικών η μαχητικών αεροσκαφών και σκέφτεστε, « μπορώ να πετάξω τα πάντα». Πρέπει να πάρετε την κατάρτιση για να πετάξετε το trike ακίνδυνα. Οι έλεγχοι είναι διαφορετικοί, αν και πολύ απλούστεροι, από τα κανονικά σταθερά αεροσκάφη τριών αξόνων , η εκπαίδευση είναι απαραίτητη για να καταλάβεις τις διαφορές. Η εκπαίδευση στοιχίζει γενικά 80.00 € έως 100.00 € ανά ώρα πτήσης, και πρόκειται πιθανότατα να χρειαστείτε 8-15 ώρες για να είστε ασφαλής πιλότος trike.

Παρακαλώ πάρτε στα σοβαρά την εκπαίδευση , το κόστος είναι μικρό έναντι των συνεπειών, και των δαπανών από ένα λάθος που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί με μερικές ώρες πτήσης με έναν εκπαιδευτή. Θυμηθείτε ότι υπάρχουν έμπειροι εκπαιδευτές που φροντίζουν για σας. Οφείλετε στον εαυτό σας να κάνετε την εκπαίδευση που πρέπει, για να είστε ασφαλείς, θα πετάξετε πολύ με το trike σας αν είστε εκπαιδευμένοι σωστά.

Τάσος Λαζάκης

Η κατηγορία  των υπερελαφρών αποτελεί σήμερα την πτητική απάντηση για χιλιάδες χειριστές-αεραθλητές σε όλο το κόσμο. Για πολλούς αποτελεί ένα πρώτο βήμα πριν μπουν στον κόσμο των ελαφρών τριαξονικών  αεροσκαφών για άλλους το πρώτο και το τελευταίο βήμα στο κόσμο της πτήσης και της περιπέτειας. Σύμφωνα με τον νέο κανονισμό και την ΕΛ.Α.Ο., τα τράϊκ αποκαλούνται «τρίκυκλα εύκαμπτης πτέρυγας µε πρωτεύουσα μέθοδο ελέγχου, την από το χειριστή μετατόπιση βάρους», στα αγγλικά ονομάζονται «weightshift trikes». Στην Ευρώπη λόγο νομοθεσίας αλλά και κόστους τα τράϊκ αποτελούν μια εύκολη και οικονομική λύση για πολλούς χειριστές.

1. Απλό στη Χρήση – Φτηνό στην Αγορά – Φθηνό στη Συντήρηση
Το κόστος της εκπαίδευσης για τράϊκ στην Ελλάδα ξεκινάει από 1800 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 2,800 ευρώ (με την ψήφιση του νέου κανονισμού και την απαραίτητη ασφαλιστική κάλυψη όσοι προσφέρουν χαμηλότερες τιμές μάλλον κάτι σας κρύβουν). Οι περισσότεροι μαθητές μετά από 10 ώρες πτητικών μαθημάτων μπορούν να πετάξουν μόνοι τους αν και για λόγους ασφαλείας οι πτήσεις με τον εκπαιδευτή συνήθως διαρκούν15 ώρες πριν το τελικό σόλο. Για πληροφορίες σχετικά με την εκπαίδευση που
παρέχουμε κάντε κλίκ εδώ. Τα τράϊκ ως μηχανικές πτητικές συσκευές είναι απλά μηχανήματα με τα λιγότερα κινητά μέρη σε σχέση με άλλα είδη υπερελαφρών. Αυτό μειώνει το κόστος αγοράς και διευκολύνει τη συντήρησή τους. Ένα καινούργιο τράϊκ στην Ελλάδα ξεκινάει από 10,000 ευρώ και υπάρχουν και πολλά μεταχειρισμένα προς πώλησησε καλές τιμές. Για όσους επιθυμούν να αγοράσουν το ακριβότερο η τιμή δεν ξεπερνά τα 45,000 ευρώ. Ο κινητήρας καίει συνηθισμένη αμόλυβδη βενζίνη και λάδι μοτοσυκλέτας (συνήθως μιλάμε για δίχρονους κινητήρες). Η χαρά και η ευκολία να είναι κανείς ιδιοκτήτης του αεροσκάφους του είναι μεγάλη. Μπορεί να αγοράσει αυτό που θέλει και όχι αυτό που τυγχάνει να διαθέτει η αερολέσχη της περιοχής του. Μπορεί να εξοπλίσει τον πίνακα οργάνων με GPS και άλλα όργανα χωρίς το φόβο της κακής χρήσης από τρίτους. Μπορεί να επιβλέπει εύκολα συντηρήσεις και επισκευές και πολλές μικρές επεμβάσεις να τις κάνει μόνος του. Τέλος, μπορεί να αλλάξει το χρώμα ή να τοποθετήσει κάποιο διακριτικό χωρίς να χρειάζονται... εκλογές!

2. Πτητικές Συσκευές με Ιστορία
Πρώτο-παρουσιάστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν βελτιώθηκε η τεχνολογία του αιωροπτέρου. Τα τελευταία 25 χρόνια έχουν γίνει πολλές βελτιώσεις στη τεχνολογία των φτερών αλλά και στην αεροδυναμική των καροτσιών, με αποτέλεσμα οι πτητικές αυτές συσκευές να είναι από τις πιο αξιόλογες από πλευράς ασφάλειας αλλά και επιδόσεων. Σε πολλές χώρες της Ευρώπης καθώς και από την κυβέρνηση της Αυστραλίας διάφοροι τύποι τράϊκ έχουν πιστοποιηθεί με βάση αυστηρούς ελέγχους. Όταν κάποιος κοιτάζει σοβαρά να μπει στο συγκεκριμένο άθλημα γνωρίζει ότι δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο και πειραματικό που άρχισε πρόσφατα, αλλά ένα σπορ με ιστορία. Έχουν ήδη γραφτεί αρκετά εγχειρίδια εκπαιδεύσεως μηχανοκίνητων αετών (κυρίως στα Αγγλικά) και σύντομα  - φιλοδοξούμε θα εκδοθεί και στα Ελληνικά από έμπειρο Έλληνα χειριστή – εκπαιδευτή προσαρμοσμένο στα τοπικά δεδομένα.

3. Το Cabriolet του Αέρα
Τα τράϊκ ανήκουν στα open cockpit υπερελαφρά – δηλαδή χειριστής και επιβάτης ταξιδεύουν όπως στο καρότσι μιας τρίκυκλης μοτοσυκλέτας. Αντί να μπαίνει κανείς σε ένα μικρό χώρο και να κοιτάζει μέσα από μικρά (συνήθως θολά-κιτρινισμένα) πλαστικά τζάμια η θέα ξετυλίγεται ανεμπόδιστα και ο αέρας χαϊδεύει το πρόσωπο. Η άμεση επαφή με το
περιβάλλον ανεβάζει την αδρεναλίνη και χαρίζει μοναδικές στιγμές. Για τους μεγαλόσωμους χειριστές τα καρότσια είναι άνετα και μπορούν να φορούν χειμερινές φόρμες και κράνη χωρίς δυσκολίες.

4. Λυόμενα και εύκολα στη στάθμευση
Τα τράϊκ είναι ίσως τα πιο εύκολα υπερελαφρά στο λύσιμο και την μεταφορά. Με ένα απλό τρέιλερ μπορεί ο κάθε χειριστής να μεταφέρει το τράϊκ του σε όποιο μέρος επιθυμεί. Από το τρέιλερ μέσος ιδιοκτήτης βρίσκεται στον αέρα σε λιγότερο από 30 λεπτά (ακόμα και μετά από τον πιο αυστηρό προ-πτητικό έλεγχο). Αντίθετα από ιδιοκτήτες άλλων τύπων
υπερελαφρών, πολλοί χειριστές σταθμεύουν τα τράϊκ τους σε ένα κλειστό γκαράζ που χωράει ένα μικρό αυτοκίνητο ή σε έναν λίγο μεγαλύτερο χώρο μαζί με το Ι.Χ. τους.

5. Πετούν κοντά και μακριά
Η ακτίνα δράσης των τράϊκ είναι σχετικά μεγάλη και ανάλογα με τη δεξαμενή καυσίμων μπορεί κάποιος με χαμηλό άνεμο να διανύσει αρκετά μεγάλες αποστάσεις από 1800χλμ έως 320 χλμ. Σε πολλές διαφημίσεις για τράϊκ η συνηθισμένη έκφραση είναι «αυτό το τράϊκ μπορεί να κάνει το γύρο του αεροδρομίου ή το γύρο του κόσμου!». Πολλοί κατασκευαστές τράϊκ ως αξεσουάρ πωλούν επιπλέον δεξαμενές καυσίμων που προσαρμόζονται εύκολα στη βασική δεξαμενή για επιπλέον εμβέλεια. Σε κάποιες περιπτώσεις κάποιοι τολμηροί έχουν κάνει μεγάλα ταξίδια, όπως πρόσφατα αυτό του Scott Johnson στις Η.Π.Α. που πέταξε από την Πολιτεία της Washington στην Πολιτεία της Arizona μέσο Oregon και California – συνολικά 2,200χλμ σε 3,5 ημέρες

6. Αεροδρόμιο; Ποιο αεροδρόμιο;
Η γεωγραφία της χώρας μας με τα πολλά βουνά και την έλλειψη μεγάλων χώρων κατάλληλων για προσαπογειώσεις προσφέρεται για τον τύπο αυτού του υπερελαφρού αεροσκάφους. Ανάλογα με το μέγεθος του φτερού μπορεί κάποιος θεωρητικά να απογειωθεί σε μήκος 20 με 40 μέτρα και να προσγειωθεί σε χώρο 30 με 60 μέτρα. Μία επίσκεψη σε νησί με το τράϊκ σε τρέιλερ μας επιτρέπει να κάνουμε πτήσεις πάνω από μικρά νησιά που δε διαθέτουν καθόλου αεροδρόμια ή έστω κάποιον χώρο για προσαπογειώσεις ελαφρών αεροσκαφών. Επίσης, ανεξάρτητα από μελλοντικές νομοθετικές ρυθμίσεις (βλέπε αδειοδότηση πεδίων υπερελαφρών όπως προβλέπει ο κανονισμός του 2006), στην περίπτωση μίας αναγκαστικής προσγείωσης μπορεί αυτό το πλεονέκτημα του τράϊκ να κάνει μεγάλη διαφορά ως προς την υγεία των επιβαινόντων.

7. «Σπεύδε Βραδέως»
Τα τράϊκ γενικά (ανάλογα πάντα με το μέγεθος του φτερού) πετούν σιγά, με μέσο όρο ταχυτήτας τα 60 με 70χλμ σε συνθήκες άπνοιας. Πολλοί χειριστές ελαφρών τριαξονικών αεροσκαφών αστειευόμενοι για τις μικρές ταχύτητες των τράϊκ λένε: «Εάν σε χτυπήσει κάποιο πουλί από πίσω – μάλλον πετάς με μηχανοκίνητο αετό!». Τα χτυπήματα με πουλιά είναι ένας μεγάλος πονοκέφαλος για την γενική αεροπορία καθώς όλα τα πιστοποιημένα αεροσκάφη περνούν από ειδικά τεστ, ώστε να αντέχουν σε τέτοιες «συναντήσεις». Εάν ο σκοπός που πετάμε είναι να διανύσουμε μεγάλες αποστάσεις σε μικρούς χρόνους σίγουρα δεν αποτελεί την καλύτερη λύση αυτό το υπερελαφρό. Προσωπική μου άποψη  παραμένει ότι οι μικρές ταχύτητες είναι πλεονέκτημα και όχι μειονέκτημα.
Μικρή ταχύτητα πτήσης σημαίνει:
• Ευκολότερες απογειώσεις και προσγειώσεις από και σε διαδρόμους χωμάτινους, με μικρέςλακκούβες, μικρές πέτρες, κλπ
• Πολύ μικρή ταχύτητα απώλειας στήριξης
• Λιγότερες πιθανότητες τραυματισμού του χειριστή και ζημιά του αεροσκάφους κατά την διάρκεια  μιας αναγκαστικής προσγείωσης
• Καλύτερες ευκαιρίες για την λήψη θαυμάσιων αεροφωτογραφιών
•  Περισσότερες ευκαιρίες να χαρούμε τη συναρπαστική θέα και να ηρεμήσουμε σε έναν κόσμο που μας έχουν πείσει ότι δήθεν η ταχύτητα είναι το σημαντικότερο πράγμα.